دوست کیست ؟

دوست کیست ؟

کسی که با او شهامت آن می یابی که خودت باشی . با او روح تو عریان حضور می یابد .

کسی است که از تو می خواهد که صورتک از چهره برداری و فقط آن باشی که هستی .

از تو نمی خواهد که بهتر یا بدتر باشی .

وقتی با او هستی , احساس زندانی را داری که بی گناهی او به اثبات رسیده است .

نیازی به آن نیست که در برابر او جبهه بگیری .

بتوانی آنچه که می اندیشی بر زبان بیاوری , آنچه واقعا در دل داری .

آن ناسازگاری هایی را که موجب شده دیگران قضاوت درست از تو نداشته باشند , او می فهمد .

با او آزادانه نفس میکشی . در برابر او می نوانی به نارسایی ها , حسادت ها , تنفرها , اخگرهای شریرانه ,  پستی ها و پوچی های وجودت اعتراف کنی .

و با چنین اعترافی , خواهی دید که چگونه همه رخت بر می بندند و

در اقیانوس سپید وفاداری دوست محو میشوند .

او درک می کند . با او نیازی نداری که مواظب باشی , می نوانی با او درشتی کنی , بو توجه باشی و تحملش کنی .

بهتر از همه , می نوانی با او ملایم باشی , تفاوتی نمی کند .

او دوستت دارد همچون آتش پالایش می کند .

او می فهمد , آری می فهمد .

با او می توانی گریه کنی , نغمه سرایی کنی , بخندی , دعا کنی .

در آشکار و نهان او شاهد است , می داند و بر تو عاشق است .

دوست کیست ؟ باز می گویم :

   کسی که با او شهامت آن می یابی که خودت باشی .

                                                                    سی.ریموند بران